Mam chore dziecko.

 Wraz z rozpoznaniem u dziecka wady letalnej, rodzice przede wszystkim tracą wartość, jaką jest zdrowie tego dziecka. Tutaj wyjaśnię co to jest wada letalna, bo to jest bardzo istotne i ważne

Wada letalna to ciężkie zaburzenie rozwojowe, które pośrednio lub bezpośrednio prowadzi do śmierci płodu lub noworodka. Mogą być spowodowane czynnikami genetycznymi lub nie genetycznymi. Charakteryzują się upośledzonym rozwojem płodu, który skutkuje niemożliwością donoszenia ciąży lub śmiercią niedługo po urodzeniu.Wśród wad letalnych płodu możemy wyróżnić wady cewy nerwowej, które prowadzą między innymi do bez mózgowia i bezczaszkowie oraz trisomie chromosomów - zespół Pataua i Edwardsa.W większości przypadków odstępuje się od leczenia noworodków urodzonych z wadami letalnymi, uznając podjęcie leczenia za terapią uporczywą. 

Rodzice są pozbawieni wartości, którą począwszy od okresu ciąży lokują wysoko w osobistej hierarchii spraw ważnych. Taka utrata jest tożsama z utratą przez rodziców dobrego samopoczucia.W jego miejsce pojawia się wiele negatywnych emocji, podobnych do tych, jakie występują po śmierci ukochanej osoby. Rodzice w swoich przeżyciach mają żal do Boga, do ludzi, złego losu, a także smutek,  lęk i poczucie bezradności. Ubolewają, że spotkała ich zasłużona krzywda. Mają także poczucie życiowej klęski. Po okresie emocjonalnego szoku większość rodziców odzyskuje względną równowagę i przyjmuje racjonalną postawę wobec złej diagnozy. Przejawia się to między innymi w poszukiwaniu wiadomości na temat choroby. Zła  diagnoza pociąga za sobą także konieczność zmiany planów związanych z dzieckiem . Specjaliści z jakimi się rodzice stykają, zwykle nie potrafią powiedzieć o przyszłości dziecka nic ponadto, że najpewniej umrze ono przedwcześnie, przypuszczalnie w okresie perinatalnym. Czasem kobiety potrafią bardzo dokładnie powtórzyć słowa, jakich użył lekarz, przekazując złe informacje. Zapamiętują je do końca życia. Kobiety dowiadują się o tym w różnych sytuacjach - podczas rutynowych badań, na przykład aparatem USG, czy podczas omawiania wyników dodatkowych testów. Zawsze przeżywają szok. Bardzo często skarżą się, że zabrakło informacji - co dalej? Wyjaśnienia specyfiki choroby dziecka, omówienia rokowań i możliwych dróg postępowania. Na etapie otrzymania diagnozy dotyczącej nieprawidłowości rozwoju ciąży lub podejrzenia poważnej wady letalnej u dziecka, ważne jest, aby otrzymać wiarygodne i rzetelne informacje. Matki patrząc na swoje śmiertelnie chore dziecko, z widocznymi wadami, zniekształcone, widzą je oczami miłości. We wspomnieniach rodziców, którzy opisują moment, gdy zobaczyli swoje dziecko po raz pierwszy, mama, czy tato mówią:" to jest moja piękna córeczka"," śliczny synek." Choć często dzieci, które cierpią z powodu wad letalnych, rodzą się przed czasem i są maleńkie lub wyglądają zdecydowanie inaczej, niż zdrowe donoszone dziecko i chodź widok ten bywa dla rodziców bardzo bolesny, a szczególnie dla mamy, to jest przepełniony ogromną czułością i miłością. Chcę podkreślić, jak ogromnie istotna jest tutaj rola przygotowania rodziców na to, co się wydarzy i objęcia ich kompleksową opieką. Przekazanie im najważniejszych informacji o tym, jaka jest specyfika danej choroby, co to w praktyce oznacza, jak może wyglądać maluch po przyjściu na świat. Wszystko to choć w pewnym stopniu może pomóc im przygotować się na ten moment. Wiedzą, że ich dzieci wkrótce umrą . Dla części kobiet donoszenie ciąży, możliwość pożegnania się z dzieckiem oraz świadomość, że to właśnie ten czas jest jej  dany na bycie z nim, będzie ją wzmacniał i pomagał poradzić sobie z utratą. Istnieje kilka organizacji, które wspierają rodziców w obliczu utraty. Jedną z nich jest Fundacja "Tęczowy kocyk", które szyje kolorowe kocyki, ubranka, rożki i inne rzeczy w które można te maleństwa otulić. Między innymi po to, aby godnie maluszki pożegnać. Dla wielu rodziców możliwość spędzenia kilku godzin z dzieckiem albo kilku chwil dosłownie, przytulenia go po porodzie, możliwość kangurowania, kontaktu skóra do skóry, zrobienia zdjęć było czymś co pomogło im tę sytuację przeżyć i pożegnać się tak, jak tego potrzebowali.

Kiedy dziecko rodzi się zdrowe, wszyscy się cieszą. Mama dostaje kwiaty, życzenia, rodzina stroi dom kolorowymi balonikami. Porodom, o których mówimy, na ogół towarzyszy cisza. A także dużo samotności i milczenia. Dlatego tak ważne jest, aby pomóc przyszłym matkom przygotować się na przyjęcie takiego malucha. Tak, aby nie miały poczucia, iż nie zasługują na pochwalenie się przyjściem dziecka na świat.Niektóre z nich przeżywają ogromne poczucie winy lub wstyd i czasem mają wrażenie, że nie zasługują na to, co otrzymują mamy rodzące zdrowe dzieci. Na wsparcie, na dobre słowo, obecność bliskich przy porodzie.Tutaj wielką pomocą są hospicja perinatalne. Wspierają rodziców od momentu diagnozy, przez całą ciążę, aż do porodu. Jeśli dziecko przeżyje, obejmują je opieką domowego lub stacjonarnego hospicjum. Mamy które już na etapie diagnostyki otrzymały kompleksowe i skoordynowane wsparcie, mają szansę lepiej poradzić sobie z tak ciężkim doświadczeniem. Trzeba też nie zapominać o ojcu dziecka, któremu też należy się wsparcie .Od 2018 roku NFZ opłaca działalność hospicjum perinatalnego, jest ich w Polsce przynajmniej 16, ale brakuje ich w województwach zachodniopomorskim, świętokrzyskim i lubuskim. Najwięcej osób ma pod opieką ośrodek prowadzony przez Fundację Warszawskie Hospicjum dla dzieci. Beata Biały która jest rzecznikiem Fundacji zaznacza, że potencjalnym podopiecznym nieraz brakuje informacji o tym, że działa instytucja która może pomóc im i ich dzieciom. Kobiety oczekujące narodzin ciężko chorego dziecka często nie wiedzą, że taka pomoc w ogóle istnieje.

Hospicjum to też życie...

 

" Dla całego świata możesz być  nikim, dla kogoś możesz być całym światem""

 Mały Książę" Antoine de Saint - Exupèry

 Opieka hospicyjna to rodzaj opieki, która skupia się na jakości życia chorego i jego bliskich.Zapewnia pomoc osobom z zaawansowanym, nieuleczalnym stadium choroby, dbając o zaspokojenie potrzeb fizycznych, psychicznych, duchowych i socjalnych. Słowo hospicjum przez pacjentów i ich rodziny często jest rozumiane jako miejsce, w którym spędza się ostatnie dni życia i jedynie czeka się na śmierć. Wywołuje to lęk i niechęć do skorzystania z takiej formy opieki. Hospicja możemy podzielić na stacjonarne i domowe, są to hospicja dla dzieci i dorosłych. Hospicjum perinatalne -  stacjonarne i domowe.

Hospicjum perinatalne przedstawię na podstawie rozmowy z Ojcem Filipem Buczyńskim z hospicjum im. Małego Księcia w Lublinie .

Ojciec Filip Buczyński urodził się 10.10. 1963 r. we Wrocławiu. W 1991 roku otrzymał tytuł magistra teologii w KUL za pracę pt."Kobieta w historii islamu i w Koranie"Przyjął święcenia kapłańskie. Rozpoczął studia w zakresie psychologii w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim a w 1995 roku obronił pracę doktorską z zakresu psychologii pisanej pt."Psychologiczna analiza systemów rodzinnych z dzieckiem chorym na białaczkę". Ociec Filip Buczyński jest założycielem i prezesem działającego od 1997 roku lubelskiego Hospicjum dla dzieci im. Małego Księcia. Franciszkanin, psycholog, psychoterapeuta certyfikowany psychoonkolog, superwizor Polskiego Towarzystwa Psychoonkologicznego. Założył trzy hospicja, które są uwieńczeniem dotychczasowej pracy: domowe, stacjonarne i perinatalne.

Hospicjum domowe - jako drugie w Polsce i pierwsze na Lubelszczyźnie

Stacjonarny oddział opieki paliatywnej dla dzieci  - jako pierwszy w Polsce

Hospicjum perinatalne -  jako pierwsze w Polsce i jedyne na Lubelszczyźnie

Propagowanie hospicjum perinatalnego wśród społeczeństwa to forma pomocy kobietom ciężarnym, a także pokazanie, że kobiety stojące przed aborcją, nie muszą być same. Przede wszystkim aborcja to cierpienie dziecka, to straszne zadawanie bólu dla niego, to okropne i nieludzkie. Przecież tak nie musi być, dlatego właśnie wyjściem naprzeciw jest tutaj hospicjum perinatalne które ma za zadanie zaopiekować się kobietą w ciąży, u której stwierdzono wadę letalną płodu. To towarzyszenie rodzinom dzieci od diagnozy do ostatniego dnia żałoby. Wsparcie psychologiczne, duchowe i materialne. 

 W Hospicjum im Małego Księcia w Lublinie rodzina jest otaczana opieką medyczną, psychologiczną, duszpasterską a jeśli wymaga tego sytuacja to też opieką materialną. Trzeba się przygotować na trzy warianty: może dojść do naturalnego poronienia, dziecko może umrzeć przy porodzie albo urodzić się żywe. Urodzenie tak chorego dziecka, nawet jeśli by miało żyć kilkanaście minut pozwala mu zaistnieć a rodzicom przeżyć normalną żałobę z pochówkiem. Można zrobić takiemu dziecku zdjęcie : odcisk rączki czy nóżki. Często zdarza się że takie zdjęcia swojego maluszka, rodzice przechowują w  albumach rodzinnych, ma to wszystko znaczenie dla całej rodziny nie tylko mamy czy taty ale też rodzeństwa takiego dziecka. Podstawowym zadaniem jest zapewnienie dziecku ciepła, ma go nie boleć i ma mieć przy sobie bliskie osoby. Gdy dziecko urodzi się żywe jest pod opieką hospicjum perinatalnego do 28 dnia życia a potem opieka jest kontynuowana w hospicjum stacjonarnym. Gdy dziecko odejdzie do Nieba, rodzicom oferowana jest dalsza pomoc w postaci grupy wsparcia  rodzin w żałobie. 

Poradnik dla rodziców i zespołów leczących

O hospicyjnej opiece perinatalnej możemy przeczytać m.in. w "Poradniku dla rodziców i zespołów leczących" pod redakcją O.F. Buczyńskiego oraz Zespołu Hospicjum Perinatalnego Lublinie. Znajdują się tam bardzo cenne informacje oraz świadectwa rodziców których dzieci odeszły do Nieba, jedne żyły dłużej a inne krócej. Ale to sprawiło że zarówno mama jak i tato mogli je przytulić i pożegnać się z nim.

Ojcu Filipowi serdecznie dziękuję za rozmowę,oraz czas jaki mi poświęcił, mimo zabiegania w Hospicjum.

Ochrona matki i ojca po stracie dziecka nienarodzonego.

1. Od bólu po stracie dziecka do nadziei życia...

 Dzieci przedwcześnie zmarłe: w wyniku poronień ,przedwczesnych porodów czy porodów martwych. 

Czas żałoby jest jak niewidzialna nić, która łączy dwa okresy życiowe :okres życia z ukochaną osobą i okres życia bez ukochanej osoby...

 Mamo i tato - masz aniołka w niebie...

Dlaczego piszę o tym? Uważam ,że takim okresem w przypadku dziecka nienarodzonego aż do jego straty, jest okres od jego poczęcia, czyli momentu ,w którym przebywa ono w brzuchu mamy po sercem ,tutaj następuje silna więź z rodzicami, którzy takie dziecko kochają, są z nim. Nie można tutaj podważać tej kwestii i mówić ,że dziecka nie ma, to jest zarodek,płód itd. Zdarzają się też sytuacje w życiu rodziców, kiedy zdarza się tragedia i dziecko umiera przedwcześnie, tzn. nie następuje tutaj poród normalny ,czyli od od poczęcia do zakończenia ciąży ,która trwa 9 miesięcy. 

Tutaj staram się pokazać co przysługuje rodzicom ,oraz co ich chroni w przypadku dziecka nienarodzonego.Wiem, że to są chwile bardzo ciężkie, w  których rodzic jest zagubiony, przytłoczony i czasem nie wie co ma robić , nie wie , że ma swoje prawa, których powinien się domagać, czasem mimo problemów, które mu się stwarza ....Zaraz wypunktuje i opiszę prawa w przypadku dziecka przedwcześnie zmarłego, jakie posiadają rodzice:

1.  Rejestracja dziecka w USC (Urzędzie Stanu Cywilnego ).
2. Urlop macierzyński skrócony (56 dni).
3. Pochówek dziecka
4. Zasiłek pogrzebowy.
5. Pomóc psychologiczna. 
6. Standardy opieki okołoporodowej. 

Dodatkowy zasiłek w przypadku posiadania polisy ubezpieczeniowej. 

Po stracie dziecka szpital ma prawo wydać Kartę Martwego Urodzenia ,jednak aby to było możliwe, płeć dziecka musi być określona. Na podstawie tego dokumentu rodzice mogą zarejestrować dziecko w USC , który wyda im akt urodzenia dziecka z adnotacją ,że urodziło się martwe, Prawo do rejestracji dziecka dotyczy także tych dzieci, które zostały poronione poza szpitalem. Umożliwia to uzyskanie zasiłku pogrzebowego i urlopu macierzyńskiego. Jeśli do straty doszło na wczesnym etapie ciąży lekarz może nie mieć możliwości określenia płci dziecka. Aby w takim przypadku wydać Kartę Martwego Urodzenia i skorzystać z należnych praw potrzeba wykonać badania genetyczne płci dziecka. Tym,.co będzie działo się z ciałem dziecka należy tylko do rodziców, którzy mają prawo zostawić je w szpitalu, ale również je odebrać i zorganizować pochówek. Pochówek jest możliwy również wtedy ,gdy płeć dziecka nie jest znana. W takim przypadku należy odebrać w szpitalu kartę zgonu dziecka ,na podstawie której możliwy jest tylko pochówek bez możliwości otrzymania zasiłku pogrzebowego i urlopu macierzyńskiego. W celu organizacji pogrzebu należy udać się do wybranego domu pogrzebowego i zarządcy cmentarza. Jeżeli rodzice są wierzący to mogą się udać do księdza katolickiego lub innego duchownego. Tutaj pragnę powiedzieć, że Kościół katolicki umożliwia przeprowadzenie pogrzebu dla dziecka martwo urodzonego bez chrztu. Chcę ,żeby informacje tutaj zawarte były pomocne rodzicom, w tak trudnej chwili ich życia, która jest przepełniona niewyobrażalnym bólem, którzy pragną pochować swoje maleństwo z godnością. Mamie dziecka nienarodzonego przysługuje urlop macierzyński w wysokości 56 dni .Odpis skróconego aktu urodzenia wraz z wnioskiem o urlop przedstawia się pracodawcy. Te dokumenty pracodawcy wystarczają ,nie ma on prawa żądać innych dokumentów np. wyników badań medycznych .Czas urlopu macierzyńskiego jest liczony od momentu martwego urodzenia czy też poronienia a nie od momentu złożenia dokumentów w USC czy też u pracodawcy. Czasem szpital nie chce wydać dokumentów ,które są wymagane przy rejestracji dziecka w USC ,czyli karty martwego urodzenia. Jest to spowodowane tym, iż nie udało się określić płci dziecka, ciąża była jeszcze na wczesnym etapie. Jeżeli rodzice się zdecydują trzeba wówczas wykonać badanie genetyczne. Szczególnie jest to potrzebne ,gdy kobieta stara się o urlop macierzyński . Uzyskanie płci dziecka jest potrzebne do Karty Martwego Urodzenia . Uważam ,że jest to ważny aspekt dla rodziców, również psychologiczny. Kobieta, która straciła swoje długo wyczekiwane dziecko, potrzebuje czasu ,aby odzyskać zarówno fizyczną, jak i psychologiczną równowagę. W tym ma jej pomóc urlop macierzyński. Rodzicom bez względu na czas trwania ciąży przysługuje zasiłek pogrzebowy na pochówek dziecka. Aby go uzyskać należy przedstawić w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych dokumenty potwierdzające prawo do świadczeń (faktury) oraz akt urodzenia dziecka z adnotacją o martwym urodzeniu. Wniosek należy złożyć w ciągu 12 miesięcy od dnia martwego urodzenia lub poronienia. To pozwoli na opłacenie pochówku czy też na zrobienie badań genetycznych określających płeć dziecka. Tak jak już wyżej wspominałam -rodzicom należy się także dodatkowy zasiłek w przypadku posiadania polisy ubezpieczeniowej, aczkolwiek zależy to od zapisów w umowie. Jeżeli chodzi o standardy opieki okołoporodowej to mam tu na myśli bardzo ważną rzecz, a mianowicie to, że kobieta nie może przebywać w sali z kobietami w ciąży ,a także z matkami , które urodziły. Na każdym etapie żałoby potrzebne jest wsparcie personelu medycznego, rodziny przyjaciół. Jeżeli to nie wystarcza i emocje dezorganizują życie rodzinne wówczas potrzebne jest wsparcie psychologiczne, psychoterapeutyczne czy też psychiatry. Skierowanie na terapię czy do lekarza psychiatry powinien wystawić również oddział położniczy. Nie trzeba tu zwlekać ani wstydzić się tylko naprawdę korzystać z pomocy specjalistów. Tutaj czas odgrywa istotną rolę-im szybciej mama skorzysta z pomocy tym szybciej będzie czuła się lepiej i dojdzie do siebie po tak traumatycznym przeżyciu.

15 października Dzień Dziecka Utraconego

 15 październik to Światowy Dzień Dziecka Utraconego. To dzień szczególnej pamięci dzieci zmarłych przed narodzinami i o ich rodzinach. To dramatyczne przeżycie dla rodziców i całej rodziny. Obchody Dnia Dziecka Utraconego po raz pierwszy zorganizowano w Stanach Zjednoczonych w 1988 roku. W Polsce obchodzony jest od 15 lat. Ma na celu uwrażliwienie społeczeństwa i zmianę stereotypów. Datę nie przypadkowo ustalono na 15 października gdyż licząc od 1 stycznia, tyle trwałaby ciąża.

Adoptuj Mamę…

Jest zupełnie sama…Nie skończyła szkoły, nie pracowała jeszcze nawet dorywczo…Z mamą ma kiepski kontakt, swojego ojca nie zna…Jak to będzie…zostać matką? Kto Jej pomoże? Nauczyć się bycia rodzicem? Opanować ten wszędobylski lęk, czy uda się być wystarczająco dobrą mamą? Kto się zajmie dzieckiem, kiedy ona będzie się uczyć? Pomoże w opiece nad małym czy małą kiedy będzie chciała pracować choć kilkanaście godzin w tygodniu? Ojciec dziecka zapadł się pod ziemię, przynajmniej takie sprawia wrażenie…

             Ona chce spróbować…wyobraża sobie, że mogłaby spróbować urodzić i pokochać to dziecko. Ale wokół słyszy różne głosy: „nie dasz rady, zostaniesz z tym sama”…”są różne opcje, przecież wiesz”…”ja ci nie pomogę, nawarzyłaś piwa, to pij”…nawet od bliskich…”nic nie musisz”…”twój problem”…. Najbardziej bolą te słowa: „twój problem”…ta piekąca samotność, którą ona zna tak dobrze od dziecka…Ona tak bardzo nie chce by jej dziecko było tak samotne jak ona była i jest…Tylko co może mu dać? Nie wierzy w siebie. Nie widzi i nie wierzy, że mogłaby wiele.

               Jesteśmy w Fundacji 2 Kg Szczęścia po to, by wspierać matki takie jak Ona.

Inicjatywa naszej fundacji – akcja Adoptuj Mamę - ma na celu otoczenie emocjonalnym, duchowym i materialnym wsparciem przyszłych mam, a potem - mam, które zostały same z dzieckiem i nie chcą myśleć o nim: „to problem”.

Pomagamy skompletować wyprawkę, rozmawiamy, piszemy listy; pomagamy zorganizować pracę, naukę i opiekę nad Maluchem…Przytulamy Mamy i ich Maleństwa!

Jeżeli jesteś przyszłą Mamą w potrzebie , prosimy, napisz do nas…Prosimy pisać na adres przyjaciel2kg@gmail.com. Znajdziemy Rodzinę, która zaprzyjaźni się z Tobą i maluszkiem i otoczy Was wsparciem!

Dwie rodziny już czekają na Mamy😉. Jeśli jakaś rodzina chciałaby wspierać konkretną przyszłą mamę, również prosimy o kontakt pod wyżej podanym adresem.

 

                                                                                           

   /ada/

Każde życie jest cudem

Jednym z argumentów przemawiających za aborcją jest niepełnosprawność dziecka, które ma się urodzić. Osobiście znam kogoś, kto miał urodzić się chory. Matka jednak nie poddała się aborcji i urodziła, ku zdziwieniu wszystkich zdrowe dziecko. Podejrzewam, że takich przypadków jest więcej, tylko są zbyt szczęśliwe, by je nagłaśniać (niestety, odnoszę wrażenie, że wolimy wyolbrzymiać rzeczy negatywne niż pozytywne…). Skoro lekarz może się mylić co do płci dziecka, dlaczego ma być nieomylny w innych kwestiach? Niemniej jednak w tym poście nie chciałabym teoretyzować, a skupić się na narodzonych, NIEPEŁNOSPRAWNYCH dzieciach (w zasadzie już dorosłych) i przekonać Cię, że każde życie jest cudem. KAŻDE.

1. Nick Vujicic

Mówiąc o niepełnosprawnych, którzy swoje życie postanowili przeżyć w pełni nie sposób nie wspomnieć o Nicku Vujicicu. Jest to australijski ewangelizator i mówca motywacyjny, urodzony z całkowitym brakiem kończyn. Nie przeszkodziło mu to jednak w ukończeniu studiów czy założeniu rodziny (ma czwórkę dzieci). Pisze książki, prowadzi spotkania motywacyjne, dzieli się z ludźmi swoją pasją i chęcią życia. 

https://www.youtube.com/watch?v=OEpOyHfcYyg

2. Andrea Bocelli

Jego matka nie poddała się aborcji mimo sugestii lekarzy. Bocelli urodził się niepełnosprawny. Zdiagnozowano u niego wrodzoną jaskrę. W wieku 12 lat podczas meczu został uderzony piłką w prawe oko. Wówczas stracił wzrok zupełnie. Obecnie jest uznanym w branży muzycznej śpiewakiem, kompozytorem, producentem muzycznym i multiinstrumentalistą. 

https://www.youtube.com/watch?v=vOrxnOeKaqA

3. Natalia Partyka

Polska tenisistka stołowa. Urodziła się bez prawego przedramienia. Jest czterokrotną mistrzynią paraolimpijską. Zapytana w wywiadzie, jak żyć bez ręki odpowiada rezolutnie: „A jak żyć z dwiema rękami?”. Nie narzeka na los. „Ludzie mają większe dramaty” – mówi.

4. Peter Dinklage
Cierpi na karłowatość, ma zaledwie 135 cm wzrostu. Mimo to prowadzi normalne życie. Pracuje jako aktor. Zagrał m.in. w serialu „Gra o tron”(za swoją rolę uzyskał Złoty Glob). Poza grą na ekranie, podkłada głos w filmach animowanych i grach komputerowych.

5. Marte Wexelsen Goksøyr

Jest norweską aktorką, pisarką oraz mówcą. Urodziła się z zespołem Downa. Wystąpiła publicznie przeciwko stygmatyzacji osób niepełnosprawnych oraz przeciwko selektywnej aborcji.

  

6. Piotr Swend

Urodził się z zespołem Downa. Od piątego roku życia gra w serialu „Klan”. Grał również w spektaklach w Teatrze 21. Śpiewa, maluje, gra na pianinie, pomimo że codziennie zmaga się ze swoimi słabościami.

 

To tylko przykłady niepełnosprawnych osób, które świetnie radzą sobie w życiu. Często ze współczuciem patrzymy na niepełnosprawność innych. Tylko czy my, zdrowi, z wszystkimi kończynami i wydawałoby się większymi możliwościami, doceniamy w życiu to co mamy i w pełni wykorzystujemy swój potencjał i otrzymane możliwości? Czy wolimy narzekać na swój los i nie dostrzegamy, że możemy coś zrobić?

Na zakończenie parę motywujących cytatów Nicka Vujicica:

·         „Czasami po prostu nie masz wpływu na to, co się dzieje. Niektóre okoliczności nie wynikają wcale z Twoich błędów i pozostają poza Twoją kontrolą. Zawsze jednak masz pewien wybór - możesz albo się poddać, albo z nadzieją walczyć o lepsze życie. Jeśli chcesz posłuchać mojej rady, pamiętaj, że nic nie dzieje się bez powodu i że ostatecznie z każdego doświadczenia może wypłynąć jakieś dobro.” („Bez rąk, bez nóg, bez ograniczeń!”)

·         „Istnieje wiele rodzajów upośledzenia gorszych niż brak rąk i nóg - należy do nich strach. Nie można być człowiekiem szczęśliwym i spełnionym, jeśli strach paraliżuje nas, gdy tylko mamy podjąć ważną decyzję. Strach podcina skrzydła i nie pozwala nam w pełni wykorzystać naszego potencjału.”  („Bez rąk, bez nóg, bez ograniczeń!”)

·         „Oficjalnie jestem niepełnosprawny, lecz czuję się pełnowartościowym człowiekiem, a brak kończyn uznaję za okazję do zrobienia czegoś dobrego dla tego świata. Niepełnosprawność daje mi wyjątkową szansę dotarcia do wielu potrzebujących. Ty też zmagasz się z różnymi wyzwaniami i nie jesteś idealny, ale jesteś doskonałą wersją siebie!” („Bez granic! 50 inspirujących rozważań Nicka Vujcica”)

·         „(...) trudności, których doświadczamy i które sobie uświadamiamy, są zawsze skrojone na naszą miarę...”  („Bez rąk, bez nóg, bez ograniczeń!”)

 

  Autorka: Ania